Kultura minojska i mykeńska
Okres minojski to lata 3000 - 1400 p.n.e. Czas ten charakteryzował się wysokim stopniem rozwoju cywilizacyjnego, wznoszone były różne piękne, zadziwiające pomysłowością i precyzją wykonania budowle, na przykład wielopiętrowe pałace z setkami pomieszczeń, w których montowano urządzenia wodno-kanalizacyjne. Pięknym przykładem architektury minojskiej był pałac w Knossos - siedziba władców Krety, związany z wieloma mitami, m.in. mitem o Minotaurze, Dedalu i Ikarze, Ariadnie i Tezeuszu. Domy mieszkalne były piętrowe, o bogato zdobionych fasadach, na ścianach malowano przeróżne obrazy. Świetnie rozwinięte było rzemiosło oraz handel. Wykonywano wyroby ceramiczne z fajansu, kamienia i złota. Minojczycy znali pismo - piktograficzne oraz linearne typu A, którym biegle się posługiwali. Kolejną sławną pozostałością z tamtych czasów jest dysk z Fajstos. Kultura minojska upadła ok. XV w. p.n.e. Okres mykeński przypada na lata 1600 - 1100 p.n.e. Z tych czasów pochodzą słynne obwarowania z Lwią Bramą, groby kopułowe - na przykład znany z poezji Juliusza Słowackiego grób Agamemnona, oraz różne inne piękne i kunsztownie zdobione budowle o różnym przeznaczeniu, pałace, świątynie, domy mieszkalne. Mieszkańcy Myken posługiwali się pismem - ich pismo znane jest jako pismo linearne typu B. Wyrabiano naczynia ceramiczne, talerze, garnki, misy, kielichy itd. Bardzo rozwinięty był handel.