Starożytny Rzym
Na przełomie I i II tysiąclecia p.n.e. na Półwyspie Apenińskim pojawiły się plemiona, m.in. Latynowie. Założyli w VI wieku p.n.e. Związek Latyński, a w nim powstała w 753 roku p.n.e. osada o nazwie Rzym. Okres od 753 do 509 roku p.n.e. to okres monarchii i rządów królów, z których pierwszym był Romulus. Od 509 do 31 roku p.n.e. datował się okres republiki. Ustrój republiki rzymskiej opierał się na wpływach greckich. Wszyscy obywatele Rzymu tworzyli zgromadzenie ludowe. Decydowało ono o wojnie, pokoju, wybieraniu urzędników oraz ustalało prawo. Na wybory obywatele stawiali się osobiście. Oczekiwano od nich jednoznacznych odpowiedzi - tak lub nie. Mogli wygłaszać przemowy, lecz zabronione były dyskusje. Urzędnicy mieli inicjatywę ustawodawczą. Wybierani byli na rok, pełnili funkcję kolegialnie i musieli być bogaci, żeby pokryć koszty utrzymania się na stanowiskach. Pretorzy zajmowali się sądownictwem, cenzorzy dbali o zasady moralności, sporządzali listy senatorów, prowadzili spis majątków oraz kontrolowali wydatki. Edylowie dbali o porządek i bezpieczeństwo Rzymu oraz organizowali igrzyska. Kwestorzy zajmowali się finansami. Było również dwóch konsulów, z których jeden rządził miastem, a drugi armią. Musieli pochodzić z rodu patrycjuszy, mieć 43 lata oraz majątek. Nadzorowali finanse państwa, armię i sądownictwo. Trybuni ludowi reprezentowali interesy plebsu. Nie mogli opuszczać miasta, ale posiadali prawo sprzeciwu oraz możliwość wycofywania ustaw senatu. W wyniki kryzysu republiki od 31 roku p.n.e. Rzym stał się cesarstwem.