Sparta
W X wieku p.n.e. Dorowie najechali Lakonię, Mesenię i Argolidę. W VI wieku p.n.e. powstał Związek Peloponeski - symmachia, czyli sojusz wojskowy. W Sparcie rządziło dwóch królów z dwóch różnych rodów, którzy pełnili funkcje religijne, czyli byli najwyższymi kapłanami, oni również dowodzili armią. Posiadali uprawnienia sędziowskie w sprawach dotyczących adopcji, rozwodów, podziału majątków i spadków. W trakcie wypraw wojennych jeden król pozostawał w mieście, drugi wyruszał z armią. Istniała Rada Starszych, czyli geruzja, w której działało dwudziestu ośmiu Spartan z arystokratycznych rodzin oraz dwaj królowie. Gerontami mogli zostać tylko ci, którzy ukończyli sześćdziesiąt lat, a wybierało ich Zgromadzenie Ludowe - byli to szczególnie zasłużeni obywatele, którzy podejmowali najważniejsze decyzje państwowe. Zgromadzenie ludowe było zwoływane raz do roku, uczestniczyli w nim wszyscy dorośli obywatele, głosując przez okrzyk. W Sparcie był też urząd pięciu eforów, których również powoływało Zgromadzenie Ludowe. Pełnili funkcję przez okres roku, kontrolowali wszystkie organy polis, stanowili właściwy rząd, tworzący politykę państwa. Społeczeństwo Sparty dzieliło się na trzy grupy: Spartiaci byli najmniejszą grupą, pełne prawa zdobywali po ukończeniu trzydziestu lat, mogli wejść do Zgromadzenia Ludowego oraz się ożenić, brak żony oznaczał utratę praw. Nie mogli pracować zawodowo, uprawiali jedynie ziemię - posiadali równe działki. Drugą grupę stanowili heloci, uprawiający ziemię - chłopi, którzy 50% plonów oddawali Spartiatom. Byli własnością państwa, nie posiadali praw obywatelskich. Na samym dole drabiny społecznej stali periojkowie - mieli wolność osobistą, ale nie posiadali żadnych wpływów w państwie. Uprawiali rolę, dzierżawili majątki, zajmowali się handlem i rzemiosłem, walczyli.