Świat starożytny

Wojna peloponeska miała miejsce w latach 431 - 404 p.n.e. Powodami konfliktu było niezadowolenie Sparty z rosnącej potęgi Aten i ich ekspansywnej polityki, poczucie zagrożenia przez nowoczesny ustrój ateński, konflikt między Koryntem a Korkyrą, oraz bunt Potidai. Spartanie wystawili swoich hoplitów, walczyli głównie na lądzie, udało im się obalić władzę Peryklesa. Ateńczycy preferowali walkę morską, ale z uwagi na wybuch zarazy w mieście z powodu przeludnienia nie mogli walczyć w pełni sprawnie. Sparta niszczyła uprawy rolne, Ateńczycy szli w jej ślady. Po pewnym czasie zawarto pokój na trzydzieści lat z powodu wyczerpania obu stron, pokój ten przywracał stan sprzed 431 r. p.n.e. Wzrastały niepokoje w Sparcie, Korynt nie miał żadnych korzyści. Wódz Alkibiades zawarł przymierze z Argos i Elidą. Doszło do bitwy między Atenami a Spartą na Sycylii, w 413 r. p.n.e. - bitwa zakończyła się klęską Aten. Rok później Sparta zawarła układ z Persją. W 405 r. p.n.e. doszło do bitwy pod Ajgospotamoj - klęska Aten, które następnie poddały się, po długotrwałym oblężeniu, w 404 r. p.n.e. Nastąpił koniec demokracji ateńskiej, u władzy stanęło trzydziestu tyranów. Wojna spartańsko-perska trwała w latach 400 - 371 p.n.e. Wojna wybuchła w 400 r. p.n.e., ponieważ Sparta nie dotrzymała obietnic, nie oddano miast. Persja narzuciła królewski pokój. W 371r. p.n.e. miała miejsce bitwa pod Leuktrami, która zakończyła się klęską Sparty.